Dit jaar lezen we op weg naar Pasen volgens het landelijke rooster de klassieke schriftlezingen. Ook de Kindernevendienst volgt dit rooster. Dit jaar is er dus niet een speciaal thema dat ons op weg helpt. Pasen. Voor beiden is wat te zeggen. Afwisseling is goed.
Ik herinner me dat jaren geleden het thema was: "Maak heel wat gebroken is." Het sterven van Jezus en de Opstanding uit de dood betekent dat de gebroken relatie tussen God en mens verzoend, geheeld wordt. Vandaar dat in de 40-dagen tijd deze woorden tegen de gemeente gezegd werden. Een gedachte daarover. Het is een opdracht, het is een bevel. Niet een mooie, vrome wens. We worden als gemeente en als persoon direct aangesproken om zelf iets te doen, iets heel te maken, wat gebroken is. Wat is er dan kapot?, wat ontbreekt er aan de heelheid, de eenheid in onze gemeente? Er zijn genoeg concrete dingen te bedenken, alleen hebben we het er liever niet over.
Ik geeft het volgende door, een ervaring van de anglicaanse bisschop Leslie Newbegin, die ooit vertelde over een bezoek aan een christelijke gemeente in een van de dorpen van zijn vroegere bisdom in Zuid India. De Avondmaalsdienst die hij daar leidde, verliep normaal, totdat de leden van de gemeente elkaar de vredegroet zouden geven. Toen hij hen daartoe uitnodigde, klonken er plotseling protesterende stemmen en werd er gewezen naar twee mannen die zover als maar mogelijk was van elkaar vandaan stonden. "Er is geen vrede hier", zeiden de mensen, "want deze twee broeders in de gemeente hebben ruzie over de grenzen van hun land en ze maken er een rechtszaak van. Er zal geen vrede bij ons zijn, totdat zij verzoend zijn. Totdat heel gemaakt wordt wat nu gebroken is.
Toen gingen alle gemeenteleden naar buiten en liepen naar de grenzen van de akkers waar het geschil over ging. Onder leiding van de voorgangers luisterden zij naar het verhaal van de twee mannen en deden uitspraak over een rechtvaardige regeling en een persoonlijke verzoening tussen hen beiden en pas daarna keerden ze terug naar de kerk om met elkaar de vrede en het daarop volgende avondmaal te delen en te vieren. Dit gebeurde toen met een echtheid en blijdschap als nooit tevoren, echtheid en blijdschap die er alleen kan zijn, wanneer datgene dat mensen gescheiden houdt eerlijk onder ogen wordt gezien en op een goede, bijbelse manier wordt opgelost.
Uit wat daar toen gebeurde, bleek dat de praktijk van het dagelijkse leven en de liturgie van de kerkdienst, alles met elkaar te maken hebben. Dat is de actualiteit die Jezus bedoelde toen Hij zei: wanneer je dan je gave naar het altaar brengt, en je herinnert je daar dat je broeder iets tegen je heeft, laat dan je gave voor het altaar en ga eerst heen, verzoen je met je broeder en offer daarna je gave. Mat. 5 : 23.
Daar in India duurde de dienst erg lang. Niemand vond dat erg, in tegendeel. Bedenk ook dat alles wat onder de oppervlakte blijft, op het geestelijk vlak wel degelijk zijn uitwerking heeft. Ruzies, dingen die we een ander kwalijk blijven nemen, het doet zijn kwade werk in je eigen leven allereerst maar zeker ook in de gemeente en in de erediensten. Kwesties moeten opgelost worden. Dat geldt voor wat tussen mens en God in staat allereerst maar zeker ook voor wat er tussen mensen in staat. Het Onze Vader leert duidelijk dat vergeving vertikaal heel nauw verband houdt met vergeving horizontaal.
Home
Agenda
Kerkomroep
Contact